Kerstman komt naar de stad

Ik, Vojin Nikolic, sta hier voor u en ik geef toe. Ik hou inderdaad van de vakantie seizoen. Ik hou van de drukte in de stad, de kerstinkopen, de koude lucht en de stad decoraties. Waarom? Ik heb absoluut geen idee! In de eerste plaats, ik haat mensen in het algemeen. Speciaal haat Ik veel publiek en veel mensen op een plek, duwen als vee. Maar rond de 25. December vergeet ik mijn haat en alleen maar vergeef mensen voor zijn idiotisme door het hele jaar door. Ik begrijp nu dat ik hier ben door toe te geven dat ik christen ben en dat mijn tijd van vergeving is gelijk over de katholieke Kerstmis. Nice work imbeciel!
Ik ben een goede jongen maar ik ben niet erg slim.

collective amnesia

Kennen jullie de term collectief geheugenverlies? Dezelfde als normale geheugenverlies, mensen vergeten dingen maar dit is op de niveau van de staat. Het was vaak vermeld in verband met Vietnaam oorlog. Mijn probleem is dat het een echt serieus ziekte in Servie is en soms ik voel mee alsof ik de einige zijn. Mensen hier staan bereid zo makkelijk dingen die gisteren gebeurde te vergeten dat ik soms die fenomeen als een schizofrenie meer dan een geheugenverlies zien. En ik kan niet zeggen dat het alleen over politiek gaat. Nee, het probleem is dieper. De onmogelijkste transfers zijn hier alledagse dingen. In de regering zitten nu mensen die deze land tien jaar geleden vernietigd. Mensen die katten en honden gisteren waren zijn nu in een coalitie en ze zijn zo verliefd als twee tortelduifjes. Oude voetbalspelers van Partizan spelen nu voor Rode Ster en vice versa. Ook bij het laagste niveau, de supporters, heb je mensen die kanten veranderen. En nu stonden ze met mensen met wie ze vochten een paar uur eerder. Ik denk dat sommige dingen voorbij moet gaan maar er bestaat een verschill tussen vergeef en gewoon stom zijn. Ja, waarom niet. Zullen we wachten dat de Joden vergeven aan de nazi's en dan kunnen we zeggen dat we niet de eenigen die ziek zijn zijn. Weet je wanneer zullen de Joden vergeven? Dat gebeurt pas als de Paus een geus wordt. Neem me niet kwalijk, ik ben voor vrede maar soms kunnen we niet broers zijn na allerlei dingen die we tegen elkaar gedaan hebben. Het is onmogelijk.

Ik ben te leeg en moe om een blog te schrijven. Maar dat maakt niet uit want ik zie, zoals twee jaren geleden, echt geen doel van deze blog. Zo ik zal dezelfde doen, schrijven totdat ik 100 woorden hebben en dan stoppen en gaan iets anders doen. Zitten, tv kijken, niet spreken, stil zijn. Allerlei activiteiten wachten op mij deze zatedrag avond. Dacht ik altijd dat een blog een echt dagboek van de moderne tijd is. Misschien is het en nu ben ik zeker dat misschien is het beter dat niemand dit leest. Hier kan je schrijven dingen die je echt voelt en waarover je echt denk en niemand wil het lezen. Zoals de mesije dagboeken met een slot maar je heeft hier geen slot nodig. Ja, ik ben te leeg om iets zinvolle te schrijven..

niets nieuws

Ik ben bang dat ik nooit zal leren. Elke dag maak ik dezelfde fouten. En doe ik niets daarover. Ik zie het als een normale weg. Ik ben gewoon dom en dat is het. Ik zal nooit afstuderen, nooit als Dustin Hoffman zijn. Ik zal nooit een normale relatie met een mesije hebben. Ik zal nooit.. Misschien kan ik een "Ik zal nooit.." boek schrijven. 1000 pagina boek wat Vojin Nikolic nooit zal doen. Wie wil dat lezen? Mensen die zou schreeuwen "Oh man, ik zal ook nooit het ding op pagina 254 doen! Hoor, ik ben als de hoofdpersonage uit deze boek!". Misschien is dat niet een slechte idee. Samenbrengen honderden, duizenden Don Quichoten rond mijn boek. Ik kan zijn leider zijn! Ik, een onder-mens, contrast tegen het idee van uber-mens, een Charlie Brown, kan een anvoerder zijn voor iedereen die zal nooit het bal schoppen! Maar kijk ik niet fatalistisch op onze grijs wereld. Ik ben zeker dat de wereld kan niet rond gaan zonder zijn anti-helden!