Two Vojin Nikolic, there's only two Vojin Nikolic...

Gisteravond ging ik uit met mijn vrienden die ik van punk shows ken. En ik had een geweldige tijd, want ik heb ze niet in een tijdje gezien en ik eindelijk had een kans om te praten met mensen met wie ik een wederzijdse taal heb. Politiek, muzikaal en nog veel meer. Dan vandaag had ik een kans te gaan en mijn voetbalclub te steun, maar ik deed het niet. Daar konde ik met mijn vriend ontmoette en met hem kon ik praten over de supporter scene van de wereld, konden we over onze wederzijdse vrienden praten, konden we onze stemen hebben verloren voor ondersteuning van ons team. Vanavond heb ik een vriend ontmoet die ik niet heb gezien in een lange tijd gezien. En ik zat met hem en enkele van zijn vrienden in een deel van mijn beurt dat wij Bronx bellen. Het was ook cool want ik heb hem niet al jaren gezien en het was goed op straat na een tijdje te hangen. Morgen ga ik zitten en praten met mijn vrienden van de universiteit. En ze zijn ook cool, want we hebben onze verhalen, onze soorten grapjes, Marija uitlachen, enz. In de avond zal ik waarschijnlijk met mijn vrienden die ik ken de meeste van mijn leven zitten. We zullen bier drinken, praten over alles en niets .
De vraag is ben ik schizofreen?! Ik hing uit, en zou kunnen hebben rondgehangen, met mensen die niet kunnen worden samengevoegd. Ik doe het ondenkbare. Daar werd ik praten met mijn punk vrienden 's nachts en in de ochtend ging ik naar een voetbalwedstrijd met een bos van eerder verdachte personen. Wie ben ik eigenlijk? Een voetbal supporter/liberaal met een passie voor muziek, sneakers en een goed gesprek bij een glas bier, dat heeft een hekel aan bijna de hele mensheid?! Ik denk dat het was vrij duidelijk in het begin. Voetbal supporter die een beetje andere politieke mening heeft in Servië?! Cursed i tell you ..

Toen mijn vriend nog een kind was voelt hij zich altijd slecht voor de gehandicapte kinderen. Een van de vragen was of zijn die kinderen bewust dat ze achterlijk zijn. De analyse gaat verder. "Wat als ik achterlijk ben en ik weet het niet? Die andere kinderen ziet zeker normaal eruit voor zichzelf. En als mijn ouders betalen aan andere kinderen met mee te spelen?" De grootste schok was in het ziekenhuis waar hij voor astma werd behandeld, toen hij moest een medicijn nemen en op de doos was naast de naam van het geneesmiddel RETARD geschreven. Hij dacht dat het was zeker. Hij neemt iets dat Retard heet. Kan het nog duidelijker?!
Waarom heb ik over mijn vrienden anekdote. Soms voel ik me precies zoals hij ook al ben ik geen kind meer. Soms vraag ik me af of ben ik misschien achterlijk en de hele wereld normaal is. Misschien heb ik een scheve kijk op de wereld. Misschien is mijn moeder betaling aan andere mensen met me uit te hangen en pretenderen hoe zo grappig en interessant ik ben. Misschien ben ik een onverdraaglijke moralist. Misschien heb ik een aantal strikte regels en ik zal nooit veranderen. Is er iemand die kan vertellen wie en wat er slecht en wat goed is? Hoe dan ook nooit neem je je waarheid als de laatste. Je bent nooit gelijk. Hou je gedachten voor jezelf en de mensen voor wie je zeker bent dat je will begrijpen. Nooit jezelf toestaat om zich te mengen in andermans leven. Nooit! Elke dag leer je iets nieuw en als je sommige dingen begrijpt het leven zal veel eenvoudiger zijn. Neem een drankje, chill ..

Waar?

Ik zal en tatoeage krijgen. We zullen bowlen gaan. We zullen in Europese Unie ingaan. Ik zal mijn rijbewijs krijgen. Het zal beter zijn. Ik zal afvallen. Ik zal een betere student worden. Ik zal niet vanavond dronken worden. Ik zal niet zo veel haten. Alles gaat wel goed. Ik zal iemand doden. Ik ga zwemmen. Ik ga naar bed eerder. Ik zal niet 's nachts te laat eten. Ik ga stoppen met roken. Ik doe dat morgen. Ik stop op zoek naar dingen die ik niet kan veroorloven op het internet. Ik bel je morgen. Volgende week. Volgend weekend. Ik zal niet zoals mijn vader zijn. Ik zal vroeger opstaan.
Niets van deze dingen zal ooit gebeuren. Valse beloftes. Fake verhalen. Servië is de thuisbasis van deze dingen en ik ben een woordvoerder. Vraag me, ik zal u graag vertellen over de dingen die nooit zal gebeuren, maar we alleen zeggen ze onze tijd te vervullen en iets te zeggen. Vandaag wordt beschouwd onbeleefd om niets te zeggen... Zeg gewoon leven te voelen .. Spreek onzin, denk je dat de man die naar u te luisteren en knikken zijn hoofd is gaat om iets dat zinvol is als je eenmaal klaar met het zeggen bent?

Generaties verschillen

Het is een algemeen bekend feit dat de dingen door jaren veranderen. Elke generatie had zijn handelsmerk. Verschillende stromingen in muziek, literatuur, kunst. En natuurlijk sommige dingen moeten natuurlijk klassiek blijven maar sommige dingen lijken ze worden gedwongen om te blijven. Ik heb een gevoel voor de laatste paar dagen. Eigenlijk is het meer een vraag dan het een gevoel is. Ik vraag mezelf, en u natuurlijk, is het de moeite waard vechten, of is het natuurlijk, op zijn minst tegen de dingen die zo duidelijk te strijden? Mijn waarneming is dat we zeker een TV-generatie zijn. Maar ik kan het niet helpen me schuldig voelen dat ik niet meer lezen. Aan de andere kant ik ben zo gewend aan het bekijken van films, documentaires, dat heb ik geen gewoonte van het lezen. Ik vind het natuurlijk slecht en als letterkundestudent vind ik het een doodzonde. Maar moeten we bestrijden of probeer iets nuttigs met het doen? Ik begon na te denken een paar dag geleden toen we keken naar een DVD-documentaire in onze klasse. En dat was niet de eerste keer dat we keken interessante DVD's in plaats van het lezen van hele hoop pagina's, zoals "Hij was geboren in dat jaar, stierf hij dat jaar, enz.". En ik vond het veel makkelijker praten te luisteren dan het lezen van een dode letter op een stuk papier. Gisteravond zag ik een zeer goede documentaire over Danilo Kiš (aanbevolen) op youtube. Nogmaals, ik zat en keek naar een film voordat ik een boek pakte. Misschien is het gewoon de luiheid praten van mij en een groot deel van mijn generatie, maar ik denk dat we moeten niet vechten tegen het feit dat we een generatie van technische vooruitgang zijn. Ik denk dat we moeten dat gebruiken en zien hoe we het beter zouden kunnen voor ons maken, niet misbruiken. Nogmaals, ik heb niet gezegd dat boeken geschiedenis zijn en dat we moeten films met Bruce Willis in plaats daarvan maken, niets kan je het gevoel geven wanneer u uw eigen film maakt wanneer je aan het lezen ben. Dat visuele opwinding die je jezelf geeft is iets wat een film of een video kan nooit geven. Ik wilde alleen maar zeggen dat ik niet goed vind als je een afstandbediening uit de hand schooft en een boek dwingt. Het is een bekend feit dat de mens niet goed reageren op dingen die zijn naar hem gedwongen.

Vandaag is de dag. Iedereen heeft een dag of soms zelfs meer dagen dat hij zou alles gooien op en ga ergens lekker. Soms denk ik dat mijn hele leven is een grote "die dag". Ik kan niet echt zeggen waarom vandaag. Niets bijzonders gebeurd. Niemand hinderde me niets meer dan normaal. Het verkeer was walgelijk als altijd. Kids waren nog lelijk in hun air max-trainingspak uniformen. Meisjes waren nog onherkenbaar met hun ton poeder op hun gezicht en dezelfde Air Max sportschoenen. Maar roze. Ik breng het dezelfde dag als altijd luisteren naar verhalen waar ik het niet eens zijn, en denken hoeveel spullen moet ik thuis doen. Politici steelde nog, waren de mensen nog steeds over Big Brother te praten. Ik heb niet mijn sneakers gekregen en mensen op het postkantoor zijn nog steeds idioten en ze verloren de boeken die ik heb naar mijn vader gestuurd. De oude man voor mijn gebouw die van pop corn verkoopt nog noemt me Bojan. Ik voel me alsof ik hem zou teleurstellen als ik hem vertelde mijn naam is Vojin. Misschien is dat gewoon dat. Niets ooit verandert. Ik wou dat ik rijk wil alsDara Bubamara's vriend. Ik wil alleen laten in mijn prive-jet. One of those days eh ..