onbesluitloos

Oh hoe ik zo'n hekel aan mezelf daarvoor heb. Ik denk dat ik veel beter in het leven zou doen als ik gewoon beslis wat ik wil. Maar ik zou niet alles in een minuut veranderen. Ik wil met mijn gedachten over eenvoudige dingen beginnen. Wil ik een stuk pizza of een hotdog? Het is heel eenvoudig, verdomme, gewoon beslissen! Nee, voor me niet! Zou ik graag in de voorkant van de winkel zitten en voor een paar minuten denken, beslissen niets, dan ontploffen van woede en druk en weggaan zonder iets te kopen. Hoeveel dingen die ik niet kocht, want ik kon gewoon niet kiezen zou ik zelfs proberen op, ik weet niet of vind ik dat echt leuk. Uiteraard tegen de tijd dat ik besefte dat ik het geweldig vind en dat ik zou moeten kopen, werd het verkocht. Ik doe deze dingen bij mezelf, is er niemand anders de schuld te geven. En hier ben ik, hier zitten, mijn blawg schrijven toen ik de beslissing moet worden ga ik uit met mijn vriendin vanavond of morgen en wil ik naar de show vanavond. Nee, het zal niet als een verrassing komen als ik blijf vanavond thuis en mezelf zweren.
Postscriptum- Ik haat het Microsoft Word zo veel. Ik drukte iets gisteravond en het is nog steeds achterlijk. Ik kan niet genoeg haten ..

Protest blog

Toen ik hoorde dat we een blog zullen schrijven ik was enthousiasth over het idee. Eindelijk iets nieuws. Ik dacht dat we elkaars blogs zullen lezen en dat mensen iets te zeggen hebben en dat we over verschillende thema's en dat soort dingen zullen spreken. En nu terug naar de realiteit. Niemand leest dit, mensen schrijven zelden iets dat zinvol is, corrigeren we alleen de grammaticale fouten en ik ben de idioot die probeert om iets te doen. Nou niet meer. Ik doe als iedereen. Ik heb een tekst al gedaan. Het is iets dat ik schreef voor Morris. Nee, het is niet gecorrigeerd, we kunnen over fouten op dinsdag spreken. Hoera! Ik vind het eigenlijk een interessante thema omdat ik probeerde te ... Niah, why bother ..

Bestaat er goede en slechte humor?
Wanneer iemand een slechte grap zegt die ik heb duizenden keren voor gehoord en het is gebaseerd op een goedkope seksuele toespeling.. Ik denk dat een deel van mij sterft. "Er bestaat niet zoiets als slechte humor! Er zijn slechts verschillen in smaak." Dat is wat je meestal hoor van mensen die geen smaak hebben en proberen te compeseren voor hun gebrek aan humor en smaak. Natuurlijk is er een verschil en iedereen die niet kan het verschil tussen Monty Python en Kursadzije zien is een van de "verschil in smaak" mensen. Maar wat belangrijk is, is dat geen enkele instantie kan beoordelen. Dus er is slechte humor. Er is ook slechte muziek, maar dat betekent niet dat we moeten gaan verbieden aan mensen wat om naar te luisteren. Er zijn ook slechte politieke keuzes, maar als we willen een normale samenleving, kunnen we niet verbieden iemand hoe je moet denken.
Wanneer we spreken van humor hebben we om de voorwaarden verschillen. Er is natuurlijk de slechte humor, die ruik je van een duizend meter en er is verouderd humor. De eerste is meestal gemaakt voor de massa. Het is voor mensen die niet te opgeleid zijn, boeren en mensen die op zoek zijn naar iets van wat ze kunnen genieten en niet over te veel denken. En dat is perfect in orde. Elke vorm van humor en entertainment heeft zijn eigen publiek. En dat is normaal, want je kunt niet verwachten dat iedereen aan hetzelfde niveau is en dezelfde mening heeft over grappjes en entertainment. Het droevige feit is wanneer de meeste van uw land is op die soort van mensen gebaseerd. Maar dat is niet het onderwerp hier. De andere soort is verouderd humor. Dat is zoiets als Benny Hill. Zeker, dat was grappig veertig jaar geleden, maar nu spelen over en weer. Alles heeft een vervaldatum en dat geldt ook voor humor. Iets was grappig, dan was het gewoon leuk en nu is het vervelend. Stop ermee. Alstublieft.
Als we spreken over een goed humeur .. Dat is iets wat zeer zeldzaam is en niet veel mensen weten hoe het te herkennen. Helaas is er een dunne lijn tussen goed humeur en te overdrijven. Goede humor is meestal spontaan. En dat is de schoonheid ervan. U hoeft niet te spelen door het script als u grappig bent, het ding die je spontaan doet zou het beste uitkomen.
In conclusie. Ja, er is een verschil. Moeten we mensen beoordelen op grond van hun slechte humor? Nee. Lach ze uit? Tuurlijk!

Limp Wrist "What's Up With The Kids"

What's up with the kids?

Vroeger deze week ging ik naar een show van twee Amerikaanse bands te zien. Een hoorde ik vroeger van en ik was blij hen live te luisteren en om uiteindelijk de 7" te kopen. Aan het show optreden werd er zo'n 30 mensen samen met de bands. Van dertig mensen wist ik niet misschien drie van hen. Het leek meer als een openbare repetitie van de bands dan als een echte show. En er waren geen jongens. Als ik me herinner hoe mijn broer en ik gebruikt om muziek te krijgen. Er was geen youtube, geen internet en geen eenvoudige mp3 delen. Je had tapes en cd's en dat was dat. En als ik kijk naar het nu, ik zou opnieuw gaan er doorheen, elke tape was het waard.
Vroeger deze maand ging ik naar een voetbalwedstrijd. De sfeer op het spel was echt slecht en het leek erop dat niemand naar voetbal keken. De oudere en de mensen over twintig jaar deden hun best om hun team te ondersteunen, maar de jongens gewoon niet schelen. Toen ik hun leeftijd was verliet ik mijn stem op de tribune. Joeg ik supporter tijdschriften, luisterde naar verhalen van oudere jongens over choreografieën, over de rellen over elk aspect van een supporters leven. Ik wil echt niet te klinken als een oude man in mijn midden twintig, maar ik zie geen interesse in de tegenwoordeige jeugd. In alles wat ze doen . Het maakt niet uit is het nu muziek, voetbalwedstrijden of een andere activiteit. Ik ben bang om een kind hebben dat morgen zal tot een slome zombie uitgroeien. Ik ben een beetje bang van morgen ..

“Politicians are the same all over. They promise to build bridges even when there are no rivers.”

Ik ben zo moe. Moe van alles. Ziek, boos, hatelijk. Ik weet niet eens hoe de toestand te beschrijven Ik ben in. Ik haat: mensen die denken dat een metro is een goede zaak in Belgrado en die ooit zal werken. Nee, dat zal niet. Niets ooit hier werken en het hele idee van het maken van een metro in een stad die ligt op de heuvels?! Ik zal zelfs geen begin hoe idioot het is. En dan een verstandig politicus komt en opschept over hoe we het gaan om een metro in 2020. dat gaat 30 km / h. Ik reed mijn fiets sneller. In plaats van te investeren in een betere tram infrastructuur, zoals Zagreb en te investeren in een aantal nieuwe voertuigen gaan we iets doen dat is volstrekt ongeschikt voor Belgrado alleen maar omdat "iedereen in de regio heeft een" te bouwen. Mensen in de regio hebben ook het gemiddelde salaris van 600 euro en ze zijn in de Europese Unie. Waarom ga je niet kijken tot dat. Mensen die incompetent zijn om iets te doen zijn in de politiek. Dat is een feit dat heeft bevestigd zo vaak meegemaakt. En dan net als een kers op de top van mijn politiek gemaakt misselijkheid "Is het een vogel, is het een gewone, nee het is de politiek jongen!". Een kleine imbeciel, gemaakt door mama en papa imbecielen die twaalf en wil een politicus. Hij schreef al twee boeken en is een grote fan van Barrack Obama en de NAVO. Kon ik echt niet schelen wat zijn politiek staat zijn. Ik hoorde iets en ik ben blij dat hij politiek bewust is en dat hij is tegen het fascisme, en hij is tolerant, maar ... Op de leeftijd van twaalf hij weet alleen wat hij te horen kreeg. Door de leeftijd van zestien kon hij een grote fan van Ian Stuart en nodigen Blood & eer geworden. Wie weet. Alles wat ik weet is dat een id van twaalf moet kijken naar meisjes uit zijn klas, spelen een sport en doet zijn huiswerk. Als hij denkt over de politiek zijn mond moet worden gewassen met een zeep.

Two Vojin Nikolic, there's only two Vojin Nikolic...

Gisteravond ging ik uit met mijn vrienden die ik van punk shows ken. En ik had een geweldige tijd, want ik heb ze niet in een tijdje gezien en ik eindelijk had een kans om te praten met mensen met wie ik een wederzijdse taal heb. Politiek, muzikaal en nog veel meer. Dan vandaag had ik een kans te gaan en mijn voetbalclub te steun, maar ik deed het niet. Daar konde ik met mijn vriend ontmoette en met hem kon ik praten over de supporter scene van de wereld, konden we over onze wederzijdse vrienden praten, konden we onze stemen hebben verloren voor ondersteuning van ons team. Vanavond heb ik een vriend ontmoet die ik niet heb gezien in een lange tijd gezien. En ik zat met hem en enkele van zijn vrienden in een deel van mijn beurt dat wij Bronx bellen. Het was ook cool want ik heb hem niet al jaren gezien en het was goed op straat na een tijdje te hangen. Morgen ga ik zitten en praten met mijn vrienden van de universiteit. En ze zijn ook cool, want we hebben onze verhalen, onze soorten grapjes, Marija uitlachen, enz. In de avond zal ik waarschijnlijk met mijn vrienden die ik ken de meeste van mijn leven zitten. We zullen bier drinken, praten over alles en niets .
De vraag is ben ik schizofreen?! Ik hing uit, en zou kunnen hebben rondgehangen, met mensen die niet kunnen worden samengevoegd. Ik doe het ondenkbare. Daar werd ik praten met mijn punk vrienden 's nachts en in de ochtend ging ik naar een voetbalwedstrijd met een bos van eerder verdachte personen. Wie ben ik eigenlijk? Een voetbal supporter/liberaal met een passie voor muziek, sneakers en een goed gesprek bij een glas bier, dat heeft een hekel aan bijna de hele mensheid?! Ik denk dat het was vrij duidelijk in het begin. Voetbal supporter die een beetje andere politieke mening heeft in Servië?! Cursed i tell you ..

Toen mijn vriend nog een kind was voelt hij zich altijd slecht voor de gehandicapte kinderen. Een van de vragen was of zijn die kinderen bewust dat ze achterlijk zijn. De analyse gaat verder. "Wat als ik achterlijk ben en ik weet het niet? Die andere kinderen ziet zeker normaal eruit voor zichzelf. En als mijn ouders betalen aan andere kinderen met mee te spelen?" De grootste schok was in het ziekenhuis waar hij voor astma werd behandeld, toen hij moest een medicijn nemen en op de doos was naast de naam van het geneesmiddel RETARD geschreven. Hij dacht dat het was zeker. Hij neemt iets dat Retard heet. Kan het nog duidelijker?!
Waarom heb ik over mijn vrienden anekdote. Soms voel ik me precies zoals hij ook al ben ik geen kind meer. Soms vraag ik me af of ben ik misschien achterlijk en de hele wereld normaal is. Misschien heb ik een scheve kijk op de wereld. Misschien is mijn moeder betaling aan andere mensen met me uit te hangen en pretenderen hoe zo grappig en interessant ik ben. Misschien ben ik een onverdraaglijke moralist. Misschien heb ik een aantal strikte regels en ik zal nooit veranderen. Is er iemand die kan vertellen wie en wat er slecht en wat goed is? Hoe dan ook nooit neem je je waarheid als de laatste. Je bent nooit gelijk. Hou je gedachten voor jezelf en de mensen voor wie je zeker bent dat je will begrijpen. Nooit jezelf toestaat om zich te mengen in andermans leven. Nooit! Elke dag leer je iets nieuw en als je sommige dingen begrijpt het leven zal veel eenvoudiger zijn. Neem een drankje, chill ..

Waar?

Ik zal en tatoeage krijgen. We zullen bowlen gaan. We zullen in Europese Unie ingaan. Ik zal mijn rijbewijs krijgen. Het zal beter zijn. Ik zal afvallen. Ik zal een betere student worden. Ik zal niet vanavond dronken worden. Ik zal niet zo veel haten. Alles gaat wel goed. Ik zal iemand doden. Ik ga zwemmen. Ik ga naar bed eerder. Ik zal niet 's nachts te laat eten. Ik ga stoppen met roken. Ik doe dat morgen. Ik stop op zoek naar dingen die ik niet kan veroorloven op het internet. Ik bel je morgen. Volgende week. Volgend weekend. Ik zal niet zoals mijn vader zijn. Ik zal vroeger opstaan.
Niets van deze dingen zal ooit gebeuren. Valse beloftes. Fake verhalen. Servië is de thuisbasis van deze dingen en ik ben een woordvoerder. Vraag me, ik zal u graag vertellen over de dingen die nooit zal gebeuren, maar we alleen zeggen ze onze tijd te vervullen en iets te zeggen. Vandaag wordt beschouwd onbeleefd om niets te zeggen... Zeg gewoon leven te voelen .. Spreek onzin, denk je dat de man die naar u te luisteren en knikken zijn hoofd is gaat om iets dat zinvol is als je eenmaal klaar met het zeggen bent?

Generaties verschillen

Het is een algemeen bekend feit dat de dingen door jaren veranderen. Elke generatie had zijn handelsmerk. Verschillende stromingen in muziek, literatuur, kunst. En natuurlijk sommige dingen moeten natuurlijk klassiek blijven maar sommige dingen lijken ze worden gedwongen om te blijven. Ik heb een gevoel voor de laatste paar dagen. Eigenlijk is het meer een vraag dan het een gevoel is. Ik vraag mezelf, en u natuurlijk, is het de moeite waard vechten, of is het natuurlijk, op zijn minst tegen de dingen die zo duidelijk te strijden? Mijn waarneming is dat we zeker een TV-generatie zijn. Maar ik kan het niet helpen me schuldig voelen dat ik niet meer lezen. Aan de andere kant ik ben zo gewend aan het bekijken van films, documentaires, dat heb ik geen gewoonte van het lezen. Ik vind het natuurlijk slecht en als letterkundestudent vind ik het een doodzonde. Maar moeten we bestrijden of probeer iets nuttigs met het doen? Ik begon na te denken een paar dag geleden toen we keken naar een DVD-documentaire in onze klasse. En dat was niet de eerste keer dat we keken interessante DVD's in plaats van het lezen van hele hoop pagina's, zoals "Hij was geboren in dat jaar, stierf hij dat jaar, enz.". En ik vond het veel makkelijker praten te luisteren dan het lezen van een dode letter op een stuk papier. Gisteravond zag ik een zeer goede documentaire over Danilo Kiš (aanbevolen) op youtube. Nogmaals, ik zat en keek naar een film voordat ik een boek pakte. Misschien is het gewoon de luiheid praten van mij en een groot deel van mijn generatie, maar ik denk dat we moeten niet vechten tegen het feit dat we een generatie van technische vooruitgang zijn. Ik denk dat we moeten dat gebruiken en zien hoe we het beter zouden kunnen voor ons maken, niet misbruiken. Nogmaals, ik heb niet gezegd dat boeken geschiedenis zijn en dat we moeten films met Bruce Willis in plaats daarvan maken, niets kan je het gevoel geven wanneer u uw eigen film maakt wanneer je aan het lezen ben. Dat visuele opwinding die je jezelf geeft is iets wat een film of een video kan nooit geven. Ik wilde alleen maar zeggen dat ik niet goed vind als je een afstandbediening uit de hand schooft en een boek dwingt. Het is een bekend feit dat de mens niet goed reageren op dingen die zijn naar hem gedwongen.

Vandaag is de dag. Iedereen heeft een dag of soms zelfs meer dagen dat hij zou alles gooien op en ga ergens lekker. Soms denk ik dat mijn hele leven is een grote "die dag". Ik kan niet echt zeggen waarom vandaag. Niets bijzonders gebeurd. Niemand hinderde me niets meer dan normaal. Het verkeer was walgelijk als altijd. Kids waren nog lelijk in hun air max-trainingspak uniformen. Meisjes waren nog onherkenbaar met hun ton poeder op hun gezicht en dezelfde Air Max sportschoenen. Maar roze. Ik breng het dezelfde dag als altijd luisteren naar verhalen waar ik het niet eens zijn, en denken hoeveel spullen moet ik thuis doen. Politici steelde nog, waren de mensen nog steeds over Big Brother te praten. Ik heb niet mijn sneakers gekregen en mensen op het postkantoor zijn nog steeds idioten en ze verloren de boeken die ik heb naar mijn vader gestuurd. De oude man voor mijn gebouw die van pop corn verkoopt nog noemt me Bojan. Ik voel me alsof ik hem zou teleurstellen als ik hem vertelde mijn naam is Vojin. Misschien is dat gewoon dat. Niets ooit verandert. Ik wou dat ik rijk wil alsDara Bubamara's vriend. Ik wil alleen laten in mijn prive-jet. One of those days eh ..

Leesproblemen

Dus in het dagblad van ik- weet-niet-hoeveelste, las ik een column van Servische regisseur Gorcin Stojanovic. Hij schreef over het verdwijnen van boekhandels in Belgrado. Hij schreef over hoe alle boekhandels dat belangrijk in deze stad waren, zijn nu iets anders. En hij sprak niet over Mamut of IPS en Plato. Hij sprak over de boekhandel die iets anders dan glanzende notebooks en boeken van Paulo Coelho, Isidora Bjelica en Marko Vidojkovic had. Boekenwinkels met een ziel zou ik zeggen. Een week later kreeg ik een e-mail van mijn vader uit Duitsland, waarin hij vraagt me om hem sommige boeken te kopen en stuur ze naar hem. Oh wat een avontuur het echt was! Gingen in boekwinkels en kijken naar de geschokte gezichten van mensen die daar werken toen ik hen vroeg om een naam van een auteur die niet iemand van de heilige drietal die ik hierboven vermeld is. Ik sprak met mijn moeder en tot de conclusie kwam dat alle grote boekhandels gesloten zijn. De grote boekhandel op de hoek in het paleis van Albanië is nu een Nike store. Ook een vrij grote bibliotheek aan de overkant van Student Culture Centre is nu een soort van kleding winkel en nog veel meer worden gedwongen te worden gesloten vanwege een soort van grotere boekhandels als degene die ik ook in het begin heeft genoemd. Toen ik klaar met dit avontuur dat een week duurde, met lopen rond de stad was, begreep ik wat Gorcin het over had. Ik ben geen representative persoon voor dit te schrijven omdat ik, en ik ben niet trots op dit, ga niet zo vaak om boeken te kopen als ik zou willen. En ik lees niet als miljoenste deel van wat ik zou willen. Maar ik zou graag willen weten dat in een twee miljoen mensen stad, in de hoofdstad van ons land, als ik een boek nodig heb dat ik een plek waar ik kan vragen en er een te vinden heb. Als we alle boekenwinkels sluiten en Nike's en Puma's openen, wat zullen we lezen? Labels?

Geschiedenis overschrijvers.

Geschiedenis overschrijvers.


Iedereen die mij een beetje kent, weet hoeveel vijandigheid tegen mensen heb ik. Duizenden keren was ik verzekerd in het feit dat mensen dom zijn en moeten met een stok geslagen worden. Categorie die hier in Servië groeit zijn geschiedenis overschrijvers. Wie zijn ze? Dat zijn de mensen die nemen zichzelf de vrijheid te zeggen wat je wel en niet kan doen. Dus de Albanië paleis is niet meer een geschikt naam voor een gebouw in het centrum van de hoofdstad. Wij haten ze nu en het is gewoon niet goed dat een gebouw de naam van een gehaat land heeft. Natuurlijk weten ze dat het niets te maken met onze grote liefde voor Albanië heeft, maar met de overschrijding van de Servische leger door Albanië, maar toch. Het is niet geschikt meer. Maar het is niet allemaal over politiek. Vandaag ben je bijna een idioot als je "Živeli!" ("Mogen we lang leven! iets zoals "Proost" in Nederland) zegt. "Mensen kunnen met hulp van machines leven, laten we zeggen 'Voor gezondheid!'". Ja, zeker en laten we al die jaren van traditie gooien. Wie heeft traditie nodig, mensen waren verkeerd. Wij weten het beste. We moeten dingen veranderen, kameraden! Nu voel ik me schamen om te zeggen ik verliefd ben. Omdat veertiende februari is niet meer de dag van degenen die verliefde zijn. Nu is het heilige Trifun en werd nooit dag van de verliefde. Nooit! Iedereen die zegt dat anders zal beschuldigd en in het centrum van de stad opgehangen worden! Ik heb een licht gevoel dat heilige Trifun was een media-uitvinding in de jaren negentig. Nou dames en heren overschrijvers dan zal ik op de veertiende februari, dag van de verliefde een cadeautje voor mijn vriendin kopen, we ontmoeten voor Albanië paleis en als we zitten en onze drankjes hebben ik zal graag "Živeli!" zeggen. En u? U hoeft alleen op uw eigen te beheren ...
http://www.youtube.com/watch?v=7Dh8vvFDm7c