Deze job wordt vermoordt me. Ik heb niets nieuws om over te schrijven. Omdat vrijwel niets gebeurt in mijn leven. Ik zit op het werk van negen tot vijf, dan gaa ik voor een drankje na het werk, thuis komen, een douche nemen, eten en dan slapen. Yodat ik kan rusten voor morgen. En opnieuw, en opnieuw, en opnieuw. Dan komt het weekend. Ga ik naar buiten, dronken, slaap. En de tijd die ik moet aan iets leuks besteden, zoals het lezen of iets dergelijks die gebruik ik om absoluut niets te doen, want ik had geen kans om dat over de week te doen. Ik bedoel, ik konde schrijven over hoe mijn bedrijf mij naar Glasgow stuurt en hoe ik buiten was van 9 uur 's avonds op vrijdag tot 2 uur 's middags zaterdag en hoe we mensen in Split belde en alle grappige verhalen die we die dag hadden.. Maar wie zou lezen gekke dingen zoals dat.

Ik reis niet zoveel als ik zou willen. Ik bedoel, wie doet het eigenlijk? Ik heb een split betekenis over die hele reis ding. Ik heb het nooit hardop gezegd want ik zou waarschijnlijk als een idioot, gek, geestesziek beschouwd worden. Maar, kijk .. Ik heb een andere kant. Ik hou van reizen. Op een gegeven moment zie ik dezelfde reis als weglopen van iets. Pas op, ik zei in sommige gevallen. Meestal ga je iets anders en nieuws te zien. Soms wil ik gewoon niet Belgrado verlaten. Hier weet ik wie ik ben, hier moet ik met het leven vechten. Het is mooi buiten .. Het is gewoon niet mijn..

En dan maak je een fout. En dan ben je zonder werk en dan is er geen zeep, geen water, geen elektriciteit, geen koelkast, en niets voor in de koelkast en niets voor in de maag en de maag voedt de concentratie, de hersenen en dan .. Ik denk, dus .. Ik ben moe. Ik moet stoppen. Ik moet mezelf leren aan het denken te stoppen .. zodat ik niet moe zou zijn. dus niet te duur concentratie te verstoren. Het is duur, het is zwaar.. men moet meer rusten. Het leven is duur. Men moet verdienen voor later, het is noodzakelijk om geld te verdienen. We moeten .. we zouden .. bezuinigen op denken.

Waarom ben je blij? Ben je blij? Waarom? Wat maakt jouw blij? Vrijdag? Geld? Bier? Iets te eten? Ben je tevreden met je leven? Wie zijn je vrienden? Zijn ze tevreden? Zijn je ouders tevreden met het leven? Voor wie ga je stemmen? Ben je van deze of van onze zijd? Wat heb jij vandaag gedaan? Welke soort muziek luster jij naar? Heb je een vriend of een vriendin? Hoe zien ze eruit? Waar kom je vandaan? Ben je boer of een echt stad kat? Waar zijn we? Wat is dit? Is dit alles of is er nog iets te zeggen en te leven..

Opnieuw ben ik te laat met mijn blogs. Nu heb ik een baan. Verschrikkelijk. Dacht ik dat ik nooit zou werken van vijf tot negen. En ik geloof in dit nog niet. Het lijkt zoals een slechte droom. Een echte nachtmerrie waarin ik moet elke dag op zeven opstaan. Maar nu heb ik een goede reden niet te doen dingen die ik niet wil of te gaan op idiotische plekken. "Nee, kan ik niet. Ik ben zo moe van het werk. Nee, sorry kan ik niet want ik moet morgen vroeg opstaan." Maar dit is geen grapje. Ik ben echt zo moe dat ik niet als een mens kan op zaterdag staan te drinken hele nacht door met mijn vrienden. Ik ben zo moe dat de eerste gezicht die ik op zondag zag was die van die man die tram rijdt "Jonge, dit is de laatste rtamhalte." Goedemorgen jonge..

Populair onderwerp deze dagen: verkiezingen! Waarom er over praten? Waarom niet? Vorige week zei iemand "Zet gewoon de tv uit en je zou veel makkelijker leven!". Yeah right! Op dat moment realiseerde ik dat er geen kans bestaat dat je je dagelijkse brainwash door enkele van de politieke partijen in Servië kan missen. Je kan niet tv kijken. Lees de krant niet. Gebruik het internet niet. Draai niet de radio op. Je kan niet op de straat gaan, omdat je het risico neemt achtergevolgd door mensen uit de partij te zijn om te zeggen waarom ze zou uw stem keuze moeten zijn. Ook niet op straat, want op elke stap zie je posters en billboards van hun mooie gezichten glimlachen en ropen je voor hen te stemmen. Dus het is vrij eenvoudig. Je moet jezelf bevroren of in een soort van winterslaap te vallen totdat ze klaar zijn en dan kan je met je leven doorgaan.
"sun of freedom is setting,
dawn of freedom is rising now "

"Hoe kan je daarna luisteren? Die muziek alleen maakt je meer agressief!" Mensen begrijpen niet dat agressieve muziek maakt je niet meer agressief, maar helpt je zich te ontdoen van negatief denken en agressie. Soms. Tuurlijk, soms maakt het je een beetje nerveus en in een gevecht stemming, maar dat is zeer zeldzaam. Ik houd van mijn heftige muziek en ik kanaal mijn woede via het. Om niet naar de gevangenis te gaan voor het kwetsen of het vernietigen van iemands eigendom of iets dergelijks, zet ik mijn plaat, en het doet zijn ding. Luister naar het hele album en dan ben ik veel rustiger. Gewelddadige muziek hoeft niet gewelddadig gedrag aan te moedigen.

Ik ben te laat met mijn blog. Opnieuw. Ik vergat. Ik heb geen redelijke verklaring. Ik vergat. Het was niet belangrijk. Ik was ziek op donderdag en vrijdag. Ik was aan het drinken laatste twee dagen. Ik vergat alles wat er om me heen gebeurt. Ik vergat alles over mijn sollicitatiegesprek. Ik vergat over mijn blog. Ik vergat het essay voor mijn literatuur klasse te schrijven. Vergat te eten. Ik vergat om te slapen. Vergat ik niet te roken aangezien dat ik als een idioot hoest. Vergat een jas te dragen. Vergat ik voor mezelf te zorgen. Hoe ik zou willen dat we alle dingen zo gemakkelijk als dagelijkse dingen kunnen vergeten ..

Ik kan niet als een idioot niet voelen als een meisje aan me zegt dat ik teveel tijd aan winkelen besteden. Ik weet niet waarom, maar i hou daarvan en het is een belangrijk deel van mij. Ik weet dat het ondiep en oppervlakkig is en dat ik een idioot voor de besteding van zo veel tijd op zoek naar kleding online zijn, maar ik kan het niet helpen. Het is hetzelfde met voetbalwedstrijden. Het is dom en kinderachtig misschien en ik weet dat ik als een afgestudeerde daar niet horen maar het is belangrijk voor mij. Dit zijn enkele dingen die ik nooit zou aan sommige mensen uitleggen kunnen. Gelukkig ben ik niet alleen in deze dingen. Ik heb een paar vrienden die mij volledig begrijpen. Ik denk dat is alles dat telt.
"Ja, nou, ik ook heb een droom. Maar het gaat over zingen en dansen en maken mensen gelukkig. Dat is het soort van droom die beter wordt als je deelt het meet meer mensen. En, nou ja, ik vond een hele hoop vrienden die dezelfde droom hebben. En, nou ja, het maakt ons als een soort familie."

Zelden ben ik helemaal rustig. Ik weet niet waarom, maar ik koester deze momenten. Ik wandel naar een afgelegen plaats helemaal alleen. Ik luister naar rustgevende muziek en gewoon geniet van niets. Dat zijn zen momenten. Ik denk dan over het leven heel veel. Dat is waarschijnlijk de reden waarom ik ben zoals ik ben. Grote fout. Te veel denken kan ernstige schade veroorzaken. Helaas, zoals altijd, heb ik niet de handleiding voor mijn hersenen gelezen. Het is waarschijnlijk gekocht bij een zigeuner op de rommelmarkt en het kwam zonder een handboek. Op die momenten van volmaakte rust niets lijkt zo vreselijk. Alles is rustig en al mijn problemen lijken zo normaal en als dingen die ik overwinnen kan. Ik denk maar aan alles en ik ben ervan overtuigd dat vandaag, morgen, volgende week, volgende maand, volgend jaar, alles zal goed zijn.

Een paar dagen geleden voelde ik de oude drang om mensen te haten. Heb ik het niet gevoeld in een lange tijd. Het kwam terug en blies me weg. Eigenlijk heb ik geen hekel aan ze, ik ben gewoon ongelukkig met mijn eigen leven en ik heb de neiging om het op andere mensen te weerspiegelen. Yeah right! Dat is iets dat je zou van iemand die echt slim is en een diploma heeft en net zo perfect is horen. Als je het mij vraagt, en natuurlijk niet, maar zou ik zeggen hoe dan ook, ik denk dat er te veel mensen verspillen mijn zuurstof. Ik haat mijn vrienden van tijd tot tijd. Waarom? Omdat ze zeggen domme dingen en ik kan niet dat soort gedrag tolereren. Vooral omdat ze vrienden zijn. Zij moeten weten als ze dom zijn. En waarom vind ik zo veel dingen saai. De meeste van de verhalen zijn uiterst saai en ik zit en luister en denk dat als ik hun mond dicht kon zagen. Om nooit meer te spreken en om de mensheid te redden. Haat. Een manier van leven.

Heb ik ooit verteld hoe ik de telefoon haat? Oh hoe ik vloek op Bell en zijn demon-apparaat. Ik kan niet beslissen of ik mobiel of stabiel telefoon haat meer. Ik ontwikkelde deze haat wanvege het aantal momenten waarop het ging in een moment waarin ik wil niet praten. Ik spreek niet over lastige situaties, maar over situaties waarin ik wil met niemand praten. Hoeveel gemiste oproepen had ik van mijn moeder. beste vrienden, broer, familie, vader. Talloze mensen werden zich af te vragen waar ben ik en waarom zal ik niet op hun oproep antwoorden. Want ik haat dat ding en ik haat de dag waarop het een noodzaak werd.

Ik zou hier eigenlijk zoveel dingen schrijven, maar ik zie geen doel daarvan. Je ken me niet, ik ken jij ook niet en bestaat er waarschijnlijk een goede reden waarom is het zo. Je ben niet geamuseerd door mijn schrijven, vind je het niet grappig of interessant en je zeker niet zou willen weten wat ik nu aan het denkne ben of waarom voel ik me zo of zo. En ik begrijp en ondersteun dat. Heb je geen je eigen problemen genoeg? Luister je niet naar je familie en vrienden kreunen en elke dag over hun leven en hun problemen huilen en nu moet je hier komen, mijn blog lezen en zien meer kreunen en klagen hoe het leven moeilijk is? Nee, vind ik dat ook niet mooi. Ik ben met je eens, het is gewoon dom. Maar, als ik niet over iets klaag er is niet veel dingen om over te schrijven. Natuurlijk, kan ik schrijven over dingen die ik hou van .. Maar ik ben extreem egoïstisch en ik hou van die dingen voor mezelf en goede vrienden te houden. En ik ben niet zeker hoe je geïnteresseerd zou zijn in misschien, terras mode, hardcore muziek en een aantal andere dingen die ik leuk vind. Zeer zeker niet. Ik ga ergens anders klagen. Proost! Het is weekend.

Schrijven een honderd woorden klinkt zo makkelijk. Een honderd woorden is de moeilijkste taak voor iemand die.. Voor iemand die in een periode van leven is in welke geen woorden nodig zijn. Natuurlijk dat woorden in alledaagse situaties nodig zijn. Goedemorgen; tot ziens; nee, ben ik niet in het theater geinteresseerd; en die soort dingen. Maar echt over iets die een doel heeft of iets belangrijk spreken, heb je geen woorden daarvoor. Zie je geen doel in spreken met mensen. Natuurlijk, ze zijn goed, ze zijn je vrienden. Maar.. Er bestaat die "maar". Ik hou van lopen, muziek luisteren en voor mezelf denken over mijn leven en dingen die rond me gebeuren. Ik ben van mening dat we hebben niets nieuws aan elkaar te zeggen. Ik ben bang daarvoor..
..Er is niets veranderd, maar het feit dat we liep van woorden, uitdrukkingen uit. En die verandering kwam een ​​miljoen jaar eerder.