Heb ik ooit verteld hoe ik de telefoon haat? Oh hoe ik vloek op Bell en zijn demon-apparaat. Ik kan niet beslissen of ik mobiel of stabiel telefoon haat meer. Ik ontwikkelde deze haat wanvege het aantal momenten waarop het ging in een moment waarin ik wil niet praten. Ik spreek niet over lastige situaties, maar over situaties waarin ik wil met niemand praten. Hoeveel gemiste oproepen had ik van mijn moeder. beste vrienden, broer, familie, vader. Talloze mensen werden zich af te vragen waar ben ik en waarom zal ik niet op hun oproep antwoorden. Want ik haat dat ding en ik haat de dag waarop het een noodzaak werd.

Ik zou hier eigenlijk zoveel dingen schrijven, maar ik zie geen doel daarvan. Je ken me niet, ik ken jij ook niet en bestaat er waarschijnlijk een goede reden waarom is het zo. Je ben niet geamuseerd door mijn schrijven, vind je het niet grappig of interessant en je zeker niet zou willen weten wat ik nu aan het denkne ben of waarom voel ik me zo of zo. En ik begrijp en ondersteun dat. Heb je geen je eigen problemen genoeg? Luister je niet naar je familie en vrienden kreunen en elke dag over hun leven en hun problemen huilen en nu moet je hier komen, mijn blog lezen en zien meer kreunen en klagen hoe het leven moeilijk is? Nee, vind ik dat ook niet mooi. Ik ben met je eens, het is gewoon dom. Maar, als ik niet over iets klaag er is niet veel dingen om over te schrijven. Natuurlijk, kan ik schrijven over dingen die ik hou van .. Maar ik ben extreem egoïstisch en ik hou van die dingen voor mezelf en goede vrienden te houden. En ik ben niet zeker hoe je geïnteresseerd zou zijn in misschien, terras mode, hardcore muziek en een aantal andere dingen die ik leuk vind. Zeer zeker niet. Ik ga ergens anders klagen. Proost! Het is weekend.

Schrijven een honderd woorden klinkt zo makkelijk. Een honderd woorden is de moeilijkste taak voor iemand die.. Voor iemand die in een periode van leven is in welke geen woorden nodig zijn. Natuurlijk dat woorden in alledaagse situaties nodig zijn. Goedemorgen; tot ziens; nee, ben ik niet in het theater geinteresseerd; en die soort dingen. Maar echt over iets die een doel heeft of iets belangrijk spreken, heb je geen woorden daarvoor. Zie je geen doel in spreken met mensen. Natuurlijk, ze zijn goed, ze zijn je vrienden. Maar.. Er bestaat die "maar". Ik hou van lopen, muziek luisteren en voor mezelf denken over mijn leven en dingen die rond me gebeuren. Ik ben van mening dat we hebben niets nieuws aan elkaar te zeggen. Ik ben bang daarvoor..
..Er is niets veranderd, maar het feit dat we liep van woorden, uitdrukkingen uit. En die verandering kwam een ​​miljoen jaar eerder.