Kerstman komt naar de stad

Ik, Vojin Nikolic, sta hier voor u en ik geef toe. Ik hou inderdaad van de vakantie seizoen. Ik hou van de drukte in de stad, de kerstinkopen, de koude lucht en de stad decoraties. Waarom? Ik heb absoluut geen idee! In de eerste plaats, ik haat mensen in het algemeen. Speciaal haat Ik veel publiek en veel mensen op een plek, duwen als vee. Maar rond de 25. December vergeet ik mijn haat en alleen maar vergeef mensen voor zijn idiotisme door het hele jaar door. Ik begrijp nu dat ik hier ben door toe te geven dat ik christen ben en dat mijn tijd van vergeving is gelijk over de katholieke Kerstmis. Nice work imbeciel!
Ik ben een goede jongen maar ik ben niet erg slim.

collective amnesia

Kennen jullie de term collectief geheugenverlies? Dezelfde als normale geheugenverlies, mensen vergeten dingen maar dit is op de niveau van de staat. Het was vaak vermeld in verband met Vietnaam oorlog. Mijn probleem is dat het een echt serieus ziekte in Servie is en soms ik voel mee alsof ik de einige zijn. Mensen hier staan bereid zo makkelijk dingen die gisteren gebeurde te vergeten dat ik soms die fenomeen als een schizofrenie meer dan een geheugenverlies zien. En ik kan niet zeggen dat het alleen over politiek gaat. Nee, het probleem is dieper. De onmogelijkste transfers zijn hier alledagse dingen. In de regering zitten nu mensen die deze land tien jaar geleden vernietigd. Mensen die katten en honden gisteren waren zijn nu in een coalitie en ze zijn zo verliefd als twee tortelduifjes. Oude voetbalspelers van Partizan spelen nu voor Rode Ster en vice versa. Ook bij het laagste niveau, de supporters, heb je mensen die kanten veranderen. En nu stonden ze met mensen met wie ze vochten een paar uur eerder. Ik denk dat sommige dingen voorbij moet gaan maar er bestaat een verschill tussen vergeef en gewoon stom zijn. Ja, waarom niet. Zullen we wachten dat de Joden vergeven aan de nazi's en dan kunnen we zeggen dat we niet de eenigen die ziek zijn zijn. Weet je wanneer zullen de Joden vergeven? Dat gebeurt pas als de Paus een geus wordt. Neem me niet kwalijk, ik ben voor vrede maar soms kunnen we niet broers zijn na allerlei dingen die we tegen elkaar gedaan hebben. Het is onmogelijk.

Ik ben te leeg en moe om een blog te schrijven. Maar dat maakt niet uit want ik zie, zoals twee jaren geleden, echt geen doel van deze blog. Zo ik zal dezelfde doen, schrijven totdat ik 100 woorden hebben en dan stoppen en gaan iets anders doen. Zitten, tv kijken, niet spreken, stil zijn. Allerlei activiteiten wachten op mij deze zatedrag avond. Dacht ik altijd dat een blog een echt dagboek van de moderne tijd is. Misschien is het en nu ben ik zeker dat misschien is het beter dat niemand dit leest. Hier kan je schrijven dingen die je echt voelt en waarover je echt denk en niemand wil het lezen. Zoals de mesije dagboeken met een slot maar je heeft hier geen slot nodig. Ja, ik ben te leeg om iets zinvolle te schrijven..

niets nieuws

Ik ben bang dat ik nooit zal leren. Elke dag maak ik dezelfde fouten. En doe ik niets daarover. Ik zie het als een normale weg. Ik ben gewoon dom en dat is het. Ik zal nooit afstuderen, nooit als Dustin Hoffman zijn. Ik zal nooit een normale relatie met een mesije hebben. Ik zal nooit.. Misschien kan ik een "Ik zal nooit.." boek schrijven. 1000 pagina boek wat Vojin Nikolic nooit zal doen. Wie wil dat lezen? Mensen die zou schreeuwen "Oh man, ik zal ook nooit het ding op pagina 254 doen! Hoor, ik ben als de hoofdpersonage uit deze boek!". Misschien is dat niet een slechte idee. Samenbrengen honderden, duizenden Don Quichoten rond mijn boek. Ik kan zijn leider zijn! Ik, een onder-mens, contrast tegen het idee van uber-mens, een Charlie Brown, kan een anvoerder zijn voor iedereen die zal nooit het bal schoppen! Maar kijk ik niet fatalistisch op onze grijs wereld. Ik ben zeker dat de wereld kan niet rond gaan zonder zijn anti-helden!

nationale feestdag

Vandaag is het derby in Belgrado. De feestdag voor het aantal mensen in Servie. Voor een kleine groep van mensen niet. Ten eerste voor mensen die niet van voetbal houden en voor ons die niet van deze twee clubs houden. Ik was als een Rode Ster geboren, natuurlijk want mijn vader een Rode Ster supporter was. Zo gaat het hier in Servie, als een kind heb je geen andere optie. Ben je een Partizan of een Rode Ster kind. Later natuurlijk ging ik aan mijn onze weg en koos ik de derde club uit belgrado. Toen ik in middlebare school was haatte ik de derby dagen. Alle kinderen konden vroeger naar huis gaan om derby te kijken. Haatte ik het feit dat ik niet naar de wedstrijden van mijn club kan gaan. Waarom zijn ze better van mij? Wie is te zeggen dat zijn keuze is better van mijn keuze? Ik ergeert me daarover heel veel. Nu ben ik niet zo kwaad. Deze blog gaat niet alleen over het derby. Het gaat over de vrijheid van keuze en hoe ben je door de meerderheid gegeten. Maar dat is al duidelijk, he? Intro is belangrijk!

geen ellende geen kunst

Geen hate vandaag. Geen hate geen blog. Heel simpel. Kan ik niet zeggen dat ik vrolijk ben maar vandaag ben ik niet slecht. En het is genoeg voor mij. Het was een verschrikkelijk dag, koud en mistig. Ik heb lekker geslaapd 's middags en nu ben ik als nieuw. Dat brengt ons tot een logische conclusie dat alleen slapen maakt me gelukkig. Met andere dingen in het leven ben ik min of meer tevreden, maar slapen.. Een andere dimensie. Misschien is dit de reden waarom ik houd van andere activiteiten niet zo veel want ze maken me moe. Ik wil rust en slaap. Misschien moet ik meer van deze dingen genieten want ze maken me moe en dus geniet ik meer in mijn slaap. Of misschien kan ik ... Oh kijk, een honderd woorden. Ik ben weg.

New morning's rising, gray as smokers lungs

Mist in Belgrado. De stad die al grijs is, is door een dikke rook verpakt. Het is koud. Mensen, grijs zoals de stad lopen naast elkaar in stilte. Ze stinken van openbaar vervoer, goedkoop tabak en ontevredenheid. Niemand kijkt naar niemand, handen in de zakken en ga aan je eigen weg. Vraag me niets broer. Heb ik al te veel moeiten. In een zee van al vertelde verhalen en grijse mensen zit Stole piksi. Vandaag schreeuwt hij niet. Hij maakt geen lawaai op mensen en dingen, hij speelt zijn fluit niet. En hij grijnst niet. Hij zit op een stoel, beneden is een fles bier en hij kijkt in een munt van twintig dinar. Hij kijkt in de munt alsof hij de schat van de Aztecen heeft in zijn handen. Fluister je aan je vriend. Misschien is hij niet zo gek zoals we denken. Misschien is het makkelijker voor hem zo te leven.
Geef God aan deze stad ogen en mond van Stole alleen voor een dag. Laat hem schreeuwen en lawaai maken en lachen. En laat hem alleen voor een dag wereld en leven als een schat bekijken. Niet het leven te beoordelen God, alleen voor een dag.

disease of modern times

Facebook, twitter, lastfim, myspace, google + .. Sociale netwerken zijn onze dagelijkse realiteit. Elke dag jij, en ik ook, deel allerlei informatie over jezelf. Bijna niets wat je doet is prive meer. Je zet een foto op facebook, laat de wereld weten wat je doet en waarover denk je op twitter, toon je aan iedereen waarnaar je luistert op deze moment op de muzieksite Last.fm. En waar ben je dan? Waar kan je rennen en verstoppen? Waar kan je je eigen wereld creëren? Waar ben je? Meegezogen in een netwerk, ver weg van mensen. Geen behoefte om te praten als je typen kan. Geen behoefte om te wandelen als je google earth hebben. Wachten op google longen en google hart zodat we eindelijk onze lichaam kunnen rusten en sluit hem gewoon aan ergens.

weggegaan

Ik denk over het verlaten van Servië. Hoe ouder ik word het idee is iets dat meer over in het dagelijks leven gesproken is. Praten over het verlaten komt vaak omdat de mensen hier begrijpen dat er praktisch geen kans bestaat dat de situatie hier beter zal zijn. Ooit. Een triest feit. Ik wil Belgrado niet verlaten. Alles wat ik heb is hier. Mijn kleuterschool, lagere school, middelbare school, faculteit. vrienden, vriendinnen, broers. Ik ben hier mijn hele leven en ik houd van Belgrado. Het is niet alsof ik aan deze plek gewend ben, maar ik echt hou van mijn stad. Het trieste feit is dat de druk stijgt als je ouder wordt. Zeker dat je van je stad houdt, je land ook maar wil je echt vuurwerk met een universitaire diploma verkopen?! Wil je echt naar een nieuwe oorlog? De mensen hier zijn al moe als ze klaar met hun studies zijn. Ze groeien oud te snel hier. Dus de kranten hadden gelijk toen ze de andere dag zei hoe we de oudste natie in Europa zijn.

Wie ben ik om voortdurend mensen te oordelen? Wie ben ik om door het leven met een overtuiging dat ik iets beter dan meest mensen ben, te wandelen ? Wie ben ik om te zeggen wat goed en wat verkeerd is? Ben ik de nieuwe Messias? Ben ik de nieuwe Jezus? Hoeveel lef heb ik om met mijn hoofd hoog boven de rest te lopen? Moet ik schaam me? Moet ik proberen om nederig te zijn en verschillene te respecteren? Moet ik proberen goed mens zijn voor alle jaren dat ik als ik beter ben dan de meeste mensen gehandeld?
Belangrijke vragen opgeschreven na het beoordelen van je eigen vader.

Ik denk dat vandaag hoorde ik dat het leven in Servië verschrikkelijk is, ongeveer tien keer. Echt waar? Vreselijk? Onmogelijk? Ik ben zo blij als ik zie zo'n soort van nieuws. En mijn favoriete deel is als ze het herhalen. Opnieuw. En nog een keer. En nog eens. Totdat je naar buiten gaan en uzelf of een willekeurig persoon dood maken. Ik kan gewoon niet begrijpen wat is het doel van het herhalen van slecht en voor de hand liggende nieuws aan al wanhopige mensen? Het is net als schieten iemand in het been en dan zeggen: "Wow, dat is een smerig wond!". Net als het leven in deze hel is geen straf genoeg, maar moet je het herhalen op dagelijkse basis. Ik zal nooit het doel van zulke dingen begrijpen. Het is alsof ze proberen om mensen te dwingen het land te verlaten. In plaats van proberen om ze te laten blijven en iets goeds uit deze arme en god verlaten land maken, ze jagen ze weg met de dagelijkse en constante herinnering hoe de dingen nooit zou verbeteren en dat ze geen perspectief hebben. Als u niet kunt verlaten, probeer te sterven ergens in het bos, alleen, als het mogelijk is, zodat u geen moeite aan de staat geven.
Dank u. Met vriendelijke groeten, de overheid.