nationale feestdag

Vandaag is het derby in Belgrado. De feestdag voor het aantal mensen in Servie. Voor een kleine groep van mensen niet. Ten eerste voor mensen die niet van voetbal houden en voor ons die niet van deze twee clubs houden. Ik was als een Rode Ster geboren, natuurlijk want mijn vader een Rode Ster supporter was. Zo gaat het hier in Servie, als een kind heb je geen andere optie. Ben je een Partizan of een Rode Ster kind. Later natuurlijk ging ik aan mijn onze weg en koos ik de derde club uit belgrado. Toen ik in middlebare school was haatte ik de derby dagen. Alle kinderen konden vroeger naar huis gaan om derby te kijken. Haatte ik het feit dat ik niet naar de wedstrijden van mijn club kan gaan. Waarom zijn ze better van mij? Wie is te zeggen dat zijn keuze is better van mijn keuze? Ik ergeert me daarover heel veel. Nu ben ik niet zo kwaad. Deze blog gaat niet alleen over het derby. Het gaat over de vrijheid van keuze en hoe ben je door de meerderheid gegeten. Maar dat is al duidelijk, he? Intro is belangrijk!

geen ellende geen kunst

Geen hate vandaag. Geen hate geen blog. Heel simpel. Kan ik niet zeggen dat ik vrolijk ben maar vandaag ben ik niet slecht. En het is genoeg voor mij. Het was een verschrikkelijk dag, koud en mistig. Ik heb lekker geslaapd 's middags en nu ben ik als nieuw. Dat brengt ons tot een logische conclusie dat alleen slapen maakt me gelukkig. Met andere dingen in het leven ben ik min of meer tevreden, maar slapen.. Een andere dimensie. Misschien is dit de reden waarom ik houd van andere activiteiten niet zo veel want ze maken me moe. Ik wil rust en slaap. Misschien moet ik meer van deze dingen genieten want ze maken me moe en dus geniet ik meer in mijn slaap. Of misschien kan ik ... Oh kijk, een honderd woorden. Ik ben weg.

New morning's rising, gray as smokers lungs

Mist in Belgrado. De stad die al grijs is, is door een dikke rook verpakt. Het is koud. Mensen, grijs zoals de stad lopen naast elkaar in stilte. Ze stinken van openbaar vervoer, goedkoop tabak en ontevredenheid. Niemand kijkt naar niemand, handen in de zakken en ga aan je eigen weg. Vraag me niets broer. Heb ik al te veel moeiten. In een zee van al vertelde verhalen en grijse mensen zit Stole piksi. Vandaag schreeuwt hij niet. Hij maakt geen lawaai op mensen en dingen, hij speelt zijn fluit niet. En hij grijnst niet. Hij zit op een stoel, beneden is een fles bier en hij kijkt in een munt van twintig dinar. Hij kijkt in de munt alsof hij de schat van de Aztecen heeft in zijn handen. Fluister je aan je vriend. Misschien is hij niet zo gek zoals we denken. Misschien is het makkelijker voor hem zo te leven.
Geef God aan deze stad ogen en mond van Stole alleen voor een dag. Laat hem schreeuwen en lawaai maken en lachen. En laat hem alleen voor een dag wereld en leven als een schat bekijken. Niet het leven te beoordelen God, alleen voor een dag.

disease of modern times

Facebook, twitter, lastfim, myspace, google + .. Sociale netwerken zijn onze dagelijkse realiteit. Elke dag jij, en ik ook, deel allerlei informatie over jezelf. Bijna niets wat je doet is prive meer. Je zet een foto op facebook, laat de wereld weten wat je doet en waarover denk je op twitter, toon je aan iedereen waarnaar je luistert op deze moment op de muzieksite Last.fm. En waar ben je dan? Waar kan je rennen en verstoppen? Waar kan je je eigen wereld creëren? Waar ben je? Meegezogen in een netwerk, ver weg van mensen. Geen behoefte om te praten als je typen kan. Geen behoefte om te wandelen als je google earth hebben. Wachten op google longen en google hart zodat we eindelijk onze lichaam kunnen rusten en sluit hem gewoon aan ergens.

weggegaan

Ik denk over het verlaten van Servië. Hoe ouder ik word het idee is iets dat meer over in het dagelijks leven gesproken is. Praten over het verlaten komt vaak omdat de mensen hier begrijpen dat er praktisch geen kans bestaat dat de situatie hier beter zal zijn. Ooit. Een triest feit. Ik wil Belgrado niet verlaten. Alles wat ik heb is hier. Mijn kleuterschool, lagere school, middelbare school, faculteit. vrienden, vriendinnen, broers. Ik ben hier mijn hele leven en ik houd van Belgrado. Het is niet alsof ik aan deze plek gewend ben, maar ik echt hou van mijn stad. Het trieste feit is dat de druk stijgt als je ouder wordt. Zeker dat je van je stad houdt, je land ook maar wil je echt vuurwerk met een universitaire diploma verkopen?! Wil je echt naar een nieuwe oorlog? De mensen hier zijn al moe als ze klaar met hun studies zijn. Ze groeien oud te snel hier. Dus de kranten hadden gelijk toen ze de andere dag zei hoe we de oudste natie in Europa zijn.