What's up with the kids?

Vroeger deze week ging ik naar een show van twee Amerikaanse bands te zien. Een hoorde ik vroeger van en ik was blij hen live te luisteren en om uiteindelijk de 7" te kopen. Aan het show optreden werd er zo'n 30 mensen samen met de bands. Van dertig mensen wist ik niet misschien drie van hen. Het leek meer als een openbare repetitie van de bands dan als een echte show. En er waren geen jongens. Als ik me herinner hoe mijn broer en ik gebruikt om muziek te krijgen. Er was geen youtube, geen internet en geen eenvoudige mp3 delen. Je had tapes en cd's en dat was dat. En als ik kijk naar het nu, ik zou opnieuw gaan er doorheen, elke tape was het waard.
Vroeger deze maand ging ik naar een voetbalwedstrijd. De sfeer op het spel was echt slecht en het leek erop dat niemand naar voetbal keken. De oudere en de mensen over twintig jaar deden hun best om hun team te ondersteunen, maar de jongens gewoon niet schelen. Toen ik hun leeftijd was verliet ik mijn stem op de tribune. Joeg ik supporter tijdschriften, luisterde naar verhalen van oudere jongens over choreografieën, over de rellen over elk aspect van een supporters leven. Ik wil echt niet te klinken als een oude man in mijn midden twintig, maar ik zie geen interesse in de tegenwoordeige jeugd. In alles wat ze doen . Het maakt niet uit is het nu muziek, voetbalwedstrijden of een andere activiteit. Ik ben bang om een kind hebben dat morgen zal tot een slome zombie uitgroeien. Ik ben een beetje bang van morgen ..